Ellen ten Damme - Verder verder

Ellen ten Damme

Verder verder

Ik sta tot aan mijn liezen in de sneeuw

Ik kan niet lopen, hoe ver moet ik nog?

Geen mens hoort dat ik schreeuw wanneer ik schreeuw

Maar desalniettemin, schreeuw ik soms toch

Wie weet of ik de goede kant op ga,

Dat lijkt ook niet zo heel veel uit te maken

Ik zie allen mar wit waar ik ook sta

er krast een kraai ik hoor de takken kraken

Ik moet verder, verder, altijd verder

Ik weet niet meer waarheen, ik ga door alleen

Verder, verder, altijd verder

Ik denk niet meer dat ik de weg ooit vind

Ik heb de hoop op redding opgegeven

Misschien is het de sneeuw die mij verblindt

Ik heb mijn hersens uit hun taak ontheven

Zo is mijn leven steeds maar verder gaan

Geploeter door de metershoge sneeuw

Het enige wat ik aan mijn bestaan

Nog toevoeg is dat ik

wanhopig schreeuw

Ik moet verder, verder, altijd verder

Ik weet niet meer waarheen, ik ga door alleen

Verder, verder, altijd verder

Ik weet niet meer waarom, maar ik kijk niet om

Ik moet altijd verder

Ik weet niet meer waarom

Ik ga door, alleen

Ik weet niet meer waarheen

Maar ik kijk niet om

Ik moet verder, verder, verder

Ik moet verder, verder, altijd maar verder

Ik weet niet meer waarheen, ik ga door alleen

Verder, verder, altijd verder

Ik weet niet meer waarom, maar ik kijk niet om

Ik moet verder, verder, altijd maar verder

Ik weet niet meer waarheen, ik ga door alleen

Verder, verder, altijd verder

Ik weet niet meer waarom, maar ik kijk niet om